هر آغازي را پايانيست، هر درودي را بدروديست، هر وصلي را هجرانيست، هر بهاري را خزانيست، هر تولدي را مرگيست و ...
وتنها چيزي كه مي ماند خاطرات خوب و بد است، و كارهاي نيك و بد ماست.
اين وبلاگ هم با تمام خوبيها و بديهايش در همينجا به پايان كار خود رسيد.
اما دوستيها و مخصوصا عشق كه موضوع اصلي اين وبلاگ بود هميشه و هميشه پابرجا خواهد بود.
مهم نيست كه ديگر وبلاگ من يا خود من نباشم، مهم اين است كه هميشه شما دوستان خوب و هميشه وفادارم در يادم خواهيد ماند.

نه بلبل دارد از بستان جدايي
نه گل دارد خيال بي وفايي
وليكن گردش چرخ ستمگر
زند بر هم رسوم آشنايي

راستي آخرين مطلبي كه مي خواستم بگم اين بود كه بازم به اميد خدا دارم مي رم مشهد انشالله،باز هم اربابم من رو طلبيد.قول ميدم اونجا همتون رو دعا كنم.
كسي چه مي دونه؟! شايد يه روزي،يه بار ديگه و يه جاي ديگه همديگر رو تو يه وبلاگ ديگه ديديم.
ِِ"يا علي" و "بدرود"

از دشمني تا دوستي يک لبخند از جدايي تا پيوند يک قدم از توقف تا پيشرفت يک حرکت از عداوت تا صميميت يک گذشت از شکست تا پيروزي يک شهامت از عقب گرد تا جهش يک جرات از نفرت تا علاقه يک محبت از خست تا سخاوت يک همت از صلح تا جنگ يک جرقه از آزادي تا زندان يک غفلت

داني که شمع به دم مرگ به پروانه چه گفت؟
گفت: اي عاشق بيچاره فراموش شدي!
سوخت پروانه ولي خوب جوابش را داد،
گفت: طولي نکشد نيز تو خاموش شوي!!!

ببخشید که خیلی وقته نتونستم آپ کنم.

دلیلش این بود که مسافرت بودم.

و از بس کار داشتم فرصت نکردم بیام نت و آپ کنم.

امیدوارم که من رو ببخشید.

راستی اگه می خواید وقتی آپ می کنم خبرتون کنم- برید از سمت چپ وبلاگم توی خبرنامه عضو بشید. اونطوری راحت می تونم خبرتون کنم.

این عکس و متن هم تقدیم به همه شما:

سرنوشت مرا خوب بنویس،

تقدیری مبارک،

تا هرچه را تو دیر می خواهی زود نخواهم،

و هرچه را تو زود می خواهی دیر نخواهم.

                                                                   (فرازي از دعاي عرفه)

سلام مخصوص واسه همه دوستای عزیزم.

همونطور که از کامنتهای بعضی از عزیزانم معلومه. باید متوجه شده باشید که روز گذشته بعنی ۱۱ اردیبهشت روز تولد من بود.

به هر حال از همه عزیزانی که من رو با کامنتهای قشنگشون شرمنده کردند و تولدم رو تبریک گفتند ممنونم.

مطلبی هم که امروز واستون در نظر گرفتم هرچند که به ظاهر به تولد ربطی نداره. اما اگه خوب روش فکر کنید می بینید یه جورایی هم مربوطه. چون بحث مرگ و زندگی یا به عبارتی به دنیا اومدن و از دنیا رفتن دو مقوله جدا نشدنی از هم هستن.

به هر حال امیدوارم که خوشتون بیاد. 

=======================================

امشب‏ ‏‏‏‏‏‏‏مي‏فهمم چرا وقتي كسي جون‏‏‏‏‏‏‏‏ مي‏ده، زنده‌ها براش گريه‏‏‏‏‏‏‏‏ مي‏كنند. آدما تا وقتي زنده‌اند‏‏، تأكيد‏‏‏‏‏‏‏‏ مي‏كنم «آدمها» و باز هم تأكيد‏‏‏‏‏‏‏‏ مي‏كنم: «تا وقتي زنده‌اند»‏‏، وجودشان رو بين همة اونهايي كه دوستشون دارن‏‏، تقسيم‏‏‏‏‏‏‏‏ مي‏كنن. اونها هم به قسمتشون عادت ‏‏‏‏‏‏‏‏مي‏كنن. وقتي مرگ سرو كله‌اش پيدا‏‏‏‏‏‏‏‏ مي‏شه‏‏، اوني كه بايد بره سفر‏‏،‏‏‏‏‏‏‏‏ مي‏ره و سراغ تك تك آشناها و اون قسمت از دلشو كه تقسيم كرده بود، پس‏‏‏‏‏‏‏‏ مي‏گيره‏. براي همين
«زنده‌ها بعد از مرگ يك نفر‏‏، توي خودشون احساس خلاء‏‏‏‏‏‏‏‏ مي‏كنن.»

پس بيايد تا زنده هستيم همديگه رو دوست داشته باشيم و قدر همديگه رو بدونيم.

ما شا خه اي از ايل شقايق هستيم
با دردسر عشق موافق هستيم
از پرده چرا سخن بگويم حاشا
بگذار بدانند که عاشق هستيم

برايم نوشت: هيچ وقت عاشق نشو،
 زيرا که تنها به دنيا آمده اي و تنهااز دنيا خواهي رفت؛
 زيرا که عظمت عشق چنان خرد و ناچيزت ميکند که ديگر حتي صداي خرد شدن استخوانهايت را هم نخواهي شنيد.
 ولي اگر عاشق شدي؛
  تنها يک نفر را دوست بدار، بخند و گريه کن و قدم بردار 
 

 فقط به خاطر يک نفر